Gedicht: Kast 2

« Terug naar gedichten

Een mens verzamelt jarenlang
Van alles groot en klein
Voor al die fijne spullen
Wil er dan wel eens geen ruimte zijn

Weggooien is geen optie
Er zitten herinneringen aan
Dus zoek je dan een plekje
Waar die spullen kunnen staan

Dat is niet altijd simpel
Want dan wordt het vaak een rommel
Sint zag je daarmee tobben
En dacht ‘ach arme drommel’

Dus vond hij voor jou een manier
Dat het allemaal weer past
Zo word jij niet meer boos
En zit je niet meer op de kast

« Terug naar gedichten